Belevenissen van de aanstaande bruidegom tijdens de voorbereidingen

Is een bruiloft echt een vrouwending? Zijn vrouwen zo snel? Of zijn mannen zo langzaam? Een ding is zeker: zodra het aanzoek is gedaan, heeft de man de regie totaal uit handen gegeven. Als het meezit heeft hij nog een stem in het bepalen van de datum, maar daarna is het voor hem vooral van levensbelang om niet te ver achter te raken in het kielzog van haar dromen en plannen.

Zo vond ik vorige week op mijn handdoek in de badkamer, een plek waarvan Dieuwke zeker wist dat ik er niet omheen kon, een briefje. Het was duidelijk uit een of ander vrouwenblad gescheurd en het bevatte een lijstje met zaken die volgens de etiquette door de man geregeld dienen te worden. Ik begreep direkt dat ik hier met een subtiele hint te maken had. En ze heeft gelijk. Ten eerste is mijn geest de afgelopen tijd vooral door werkgerelateerde zaken bezet geweest, en multitasken is niet bepaald het talent waardoor ik herinnerd zal worden. Ten tweede kan ik haar simpelweg niet bijhouden. Telkens als ik mij manmoedig voorneem om ook eens “iets belangrijks” voor onze bruiloft te regelen is zij me al twee stappen voor. Als een bruiloftsbloedhond speurt ze naar voordeeltjes, vraagt offerte na offerte aan, heeft elke fotograaf in Nederland al het vuur aan de schenen gelegd en is ondertussen een absoluut expert op het gebied van bruiloftsauto’s. Als ik na eindeloos puzzelen via een prijs-vergelijk-site een niet onaardige prijs voor een band heb weten te bedingen en daar uiteraard bijzonder trots op ben, heeft zij de volgende dag contact met de band zelf en komt met een nog lagere prijs uit de bus. Dat dus…

En nu kreeg ik dus een lijstje. Een aantal zaken leek me een niet al te grote uitdaging. Zo is daar bijvoorbeeld het bruidsboeket, dat volgens de etiquette blijkbaar een uitgelezen mannentaak is. En dat zou ook niet een heel groot probleem hoeven zijn. Je gaat naar de bloemist op de hoek, zoekt iets bruilofterigs uit, vertelt aan de bloemenboer wanneer hij het moet afleveren en je mannelijke taak zit er op. Maar zo makkelijk is het natuurlijk niet. Er bestaat ook nog zo iets als smaak. En in haar geval is dit nogal specifiek. Hetzelfde geldt voor de ringen. Ook dat is volgens het vrouwenblad in kwestie een typische mannenaangelegenheid. Dan hebben ze mijn aanstaande nog niet ontmoet. Mijn kennis van trouwringen reikt niet verder dan dat ze rond zijn en in het beste geval een soort van goud. Maar zij heeft ondertussen al vijfendertig merken bekekeken, strak, klassiek, modern, artistiek, geel goud, rood goud, wit goud en dan ook nog diamanten in alle soorten en maten. Oftewel, ook op dat gebied overstijgt haar enthousiasme mijn kennis ruimschoots. En mijn lijstje wordt steeds korter.

Aan mij nu de keuze. Word ik een van die duizenden mannen die hun verloofde afschilderen als bruidzilla, de tijd tot aan de bruiloft gelaten uitzitten en op de grote dag zich als een lam naar de slachting laten leiden, terwijl de betreffende bruid tegen iedereen klaagt dat ze overal alleen voor stond. Of ga ik een inhaalrace maken. Me onderdompelen in de wereld van ringen, bruiloftsmarsen, taarten, tafelschikkingen en kousebanden, om uiteindelijk me van mijn mannelijke kant te laten zien…

Het wordt uiteraard het laatste. Waarom? Omdat het leuk is om dit soort dingen samen te doen. Omdat het de voorpret nog leuker maakt. Omdat ik ook graag mee wil denken over ringen, auto’s en bloemen.

Deze week ga ik samen met mijn geliefde ringen kiezen. Heel mannelijk. Zonder dat ze een briefje op mijn handdoek hoeft te leggen…

Johan